Ludzie za mgłą

KTO?

Marcel Carné ( 1906-1996). Francuski reżyser i scenarzysta. Amatorską kamerą nakręcił film dokumentalny „Nogent – Eldorado niedzielne (1929), później asystował przy filmach René Claira i Jacquesa Feydera. Dzięki poparciu tego ostatniego mógł zadebiutować filmem „Jenny” (1936), przy którym pracowali między innymi scenarzysta Jacques Prévert, scenograf Alexandre Trauner, aktor Jean Gabin i kompozytor Maurice Jaubert, którzy wkrótce mieli decydować o obliczu francuskiego kina. Ten sam zespół pracował nad filmem „Ludzie za mgłą” (1938), który stał się wyznacznikiem nowego kierunku kina artystycznego, tzw. czarnego realizmu poetyckiego, podobnie jak „Hotel du Nord” (1938) i „Brzask” (1939) – arcydzieło całego nurtu. Mimo uznania dla oryginalnego stylu reżysera, Carné spotkał się z oskarżeniami, że zaraził społeczeństwo pesymizmem, który podziałał demobilizująco w chwili ataku hitlerowskich Niemiec na Francję w 1940 roku. Reżyser nie przerwał działalności twórczej w okresie okupacji, realizując film „Wieczorni goście” (1942). Jego następny film, „Komedianci” (1945) – panorama życia we Francji XIX wieku z punktu widzenia członków trupy teatralnej – obwołany został arcydziełem. Niestety, żaden z jego powojennych filmów nie powtórzył tego sukcesu. Carné stał się obiektem ataków twórców spod znaku Nowej Fali.

Z KIM?

reżyseria: Marcel Carné
scenariusz: Marcel Carné, Jacques Prévert
muzyka: Maurice Jaubert
gatunek: dramat
zdjęcia: Eugen Schüfftan
obsada: Jean Gabin, Michèle Morgan, Michel Simon, Roger Legris

CO?

Film ten często uznaje się za najbardziej reprezentatywną pozycję francuskiego „realizmu poetyckiego”. Prąd ten głównie był dziełem dwóch wybitnych postaci lat trzydziestych i czterdziestych – reżysera Marcela Carné i scenarzysty Jacquesa Préverta. Nawiązywali do tradycji romantycznych, kreowali kino skupione na niespełnionych i powikłanych ludzkich losach, przepojone fatalizmem i atmosferą bezbrzeżnego smutku. Realizm dotyczył w nim tylko zewnętrzności i był właściwie pozorny. Wprowadzano na ekrany zwykłych ludzi często proletariackiego pochodzenia i codzienne realia, ale w gruncie rzeczy chodziło wyłącznie o uniwersalne przeżycia i problemy. Poetyckość pełniła rolę dominującą. Postacie były nacechowane symboliką, a ich życiem rządziło zdążające do dramatycznych rozwiązań przeznaczenie. Otaczająca rzeczywistość, starannie wystylizowana, ściśle współgrała ze stanem wewnętrznym bohaterów. Niosło to spójną, zdominowaną tragizmem wizję człowieka i świata. Ludzie za mgłą rozgrywają się w portowym Hawrze. Ale otulone oparami wiecznej mgły zbudowane w atelier miasto ma – jak pisano – charakter raczej księżycowy. Jest umowną przestrzenią emanującą klimaty zagubienia i beznadziei. Bohaterowie, doświadczeni przez życie nostalgiczni kochankowie, zostają wciągnięci w zaklęty krąg naznaczonych przez fatum postaci i zdarzeń. Historia miłosna szybko przekształca się w nieuchronną tragedię. Jak w całym „realizmie poetyckim” film koncentruje się na sprawach odwiecznych, a realia społeczne pełnią jedynie funkcję tła. Jednak czarne nastroje i głęboki pesymizm, choć rodem z romantyzmu, wyraziście korespondowały z atmosferą społeczną tuż przed wybuchem  wielkiej wojny. Po latach tak mówił o tym Carné: „Film będący wyrazem epoki musiał odbijać charakterystyczne dla niej cechy: niepokoju i zagubienia”.  (akademiafilmowa.pl) Film zaliczany jest do klasyki światowego kina.


Musisz być zalogowany by oglądać.

Zaloguj się


Wersja:

Długość filmu: 91 m
Obraz: 4:3, HD
Dźwięk: Stereo, Oryginalny
Napisy: polskie



 

©2019 cinema pm

Log in with your credentials

Forgot your details?